p​-​a​-​r​-​a​-​l​-​y​-​z​-​e​-​r

by λΑΜΠΕΡΟύΚ

/
  • Streaming + Download

    Includes high-quality download in MP3, FLAC and more. Paying supporters also get unlimited streaming via the free Bandcamp app.

      name your price

     

1.
2.
3.
03:27
4.
5.
03:51
6.
04:08
7.
03:46

credits

released January 14, 2013

tags

license

all rights reserved

about

λΑΜΠΕΡΟύΚ Αθήνα, Greece

contact / help

Contact λΑΜΠΕΡΟύΚ

Streaming and
Download help

Track Name: οκ;
έφτασε πάλι η καινούρια μέρα
αυτή που αντί να τραγουδά την 100% πραγματικότητα
κλάνει σαν πουτάνα
η πουτάνα
και το ξέρω
πως αυτός που φταίει είναι ο εμπνευστής του ανθρώπου
που όταν ορέγεται το πύον απ' τις παραλίες μου
κρατάει για ενθύμιο μια γλώσσα
και όχι δύο
ένα κινητήρα και όχι δύο
καρφώνει το μικρό μου γιορτινό παιδί στις μπαταρίες του
και αφήνει τον λαιμό του δαγκωμένο
ν' αφρίζει μάρμαρα δίχως τροφή
ρόδα δίχως ύπνο
έφτασε πάλι η καινούρια μέρα
και για καλημέρα
υπάρχει πάντα ένα πρόσωπο για σένα στο τζάμι
ένας τρίχινος σταυρός στο πέταλο
μια μουσίτσα μπασταρδόψειρα στο κόρφο σου
μια τορπίλη υγρή
υγρή
φυλάει στις τσέπες της αυτή την ευτυχία
που δε σμιλεύεται σε κύβους
αλλά σε τρίγωνα
και εσύ μικρό μου γιορτινό παιδί
δεν ξέρεις αν είσαι οργισμένο με τους ανθρώπους
ή απλά θλιμμένο για τον εαυτό σου
όπως και να χει όμως
πρέπει να παλέψεις την αρρώστια
πρέπει να παλέψεις την απώλεια
πρέπει να παλέψεις την αρρώστια
πρέπει να παλέψεις την απώλεια
πρέπει να παλέψεις την αρρώστια
πρέπει να παλέψεις την απώλεια
αχ μικρό μου γιορτινό παιδί
έφτασε πάλι η καινούρια μέρα
και για καλημέρα
και για καλημέρα
και για καλημέρα
και δεν έχεις κάτι καλύτερο να δώσεις
και δεν βρίσκεις κάποιον για να ενωθείς
αχ μικρό μου γιορτινό παιδί
φύλαξε αυτές τις λέξεις κάτω απ' το μαξιλάρι σου
γιατί το ξέρω είναι δύσκολο να σηκώσεις το ακουστικό
γιατί είναι δύσκολο να εξηγήσεις κάθε κόμπο απ' τις κλειδώσεις σου
κάθε τέλμα απ' τα κλαδιά σου
φύλαξε όμως τα συναισθήματά σου
και τα καλά
και τα κακά
μακριά απ' το μηδέν
μακριά απ' το μηδέν
απλά κάντο
οκ;
άστο να κυλήσει
γιατί δεν είσαι σπίτι πια
γιατί το στόμα σου που παραμιλά
είναι δικό μου